сполучення ()
zobacz zasady wymowy ukraińskiej
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) połączenie (czynność) (1.2) połączenie, łączność, komunikacja (1.3) substancja, w której atomy jednego lub różnych pierwiastków są połączone pewnym rodzajem wiązania chemicznego
(1.1-1.3)
(1.2) залізни́чне сполу́чення → komunikacja kolejowa • пряме́ сполу́чення → połączenie bezpośrednie • парале́льне сполу́чення (1.3) реа́кція сполу́чення
(1.3) сполу́ка
сполучник , сполу́ка сполучи́ти, сполуча́ти, сполучи́тися, сполуча́тися сполучниковий