łopotać ()
czasownik nieprzechodni niedokonany ( załopotać) (1.1) wytwarzać charakterystyczny dźwięk poprzez szybkie poruszanie przedmiotem (1.2) wytwarzać charakterystyczny dźwięk, będąc szybko poruszanym (1.3) poruszać skrzydłami w górę i w dół (1.4) o sercu bić mocniej pod wpływem emocji
(1.1) lub
(1.1) Podniósł się ranny, chłodny wietrzyk i łopotał chorągwiami nad głowami rycerzyHenryk Sienkiewicz: Ogniem i mieczem (wyd. 1901). (1.1) Lekki wiaterek łopotał nad moją głową płótniskami kliwrówJerzy Szarecki: Na oku (wyd. 1929). (1.2) Po bokach pozatykane były chorągwie emirów, które łopotały na wietrze, mieniąc się i grając wszelkiemi barwami, jak wielkie kwiatyHenryk Sienkiewicz: W pustyni i w puszczy (wyd. 1912). (1.3) Łopocą skrzydłami godziny zleciałe w próżnię, wypełzają ze skrytek pamięci gady pobudek tajemnych, ścielą się całuny chmur nieodegnanych, pod któremi więdły marnie szmaty dnia, pękały sprężyny siłyEliza Orzeszkowa: Któż się przed Tobą ostoi? (wyd. 1921). (1.4) I niktby nie odgadł, iż w tej wązkiej, wyschłej piersi łopotało serce spragnione ciągłych wzruszeńAlfred Konar: Franek i jego kura (wyd. 1921).
(1.1) łopotać + • nie łopotać +
(1.1) wiatr / wiaterek / wietrzyk łopocze (1.2) chorągiew / flaga / okiennica / sztandar / żagiel łopocze • łopotać na wietrze • łopotać z wiatrem (1.3) łopotać skrzydłami (1.4) serce łopocze
(1.1) trzepotać (1.2) furkotać, furczeć, trzepotać się, trzepotać (1.3) trzepotać (1.4) trzepotać
łopot , łopotanie załopotać
→ uderzać z odgłosem < → klepać, walić
angielski: (1.1) flap; (1.2) flap; (1.3) flap czeski: (1.2) plápolat niemiecki: (1.1) flattern; (1.2) flattern, klappern; (1.4) pochen rosyjski: (1.2) хлопать (hlopatʹ) szwedzki: (1.2) fladdra włoski: (1.1) sbattere; (1.2) sventolare; (1.3) sbattere; (1.4) palpitare