zasiedzenie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) nabycie w wyniku upływu czasu prawa własności do rzeczy przez osobę użytkującą daną rzecz, a niebędącą jej właścicielem;
(1.1)
(1.1) zasiedzenie w dobrej wierze / w złej wierze • zasiedzenie nieruchomości • orzec / stwierdzić zasiedzenie • prawo zasiedzenia
zasiadacz , zasiadywanie siedzieć, zasiadywać , zasiedzieć zasiedziały
angielski: (1.1) usucaption, acquisitive prescription czeski: (1.1) vydržení francuski: (1.1) prescription acquisitive , usucapion hiszpański: (1.1) usucapión niderlandzki: (1.1) verkrijgende verjaring niemiecki: (1.1) Ersitzung nowogrecki: (1.1) χρησικτησία (chrisiktisía) włoski: (1.1) usucapione