αποβολή ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wydalenia/wyrzucenie (ucznia ze szkoły, gracza z boiska) (1.2) poronienie (1.3) usunięcie, wyrzucenie, wydalenie, czystka (1.4) odpad, pozostałość, odrzut
(1) F29
(1.1) Ο γιος μου τιμωρήθηκε με τριήμερη αποβολή. → Syn mój został ukarany trzydniowym wydaleniem (ze szkoły).
(1.3) αποβολή από το κόμμα → wydalenie z partii
(1.2) αυτόματη άμβλωση, άμβλωση (1.3) απομάκρυνση, αποσχηματισμός, αποτειχισμός, εκκαθάριση (1.4) απόρριψη, ρίψη, πέταμα
(1.1) τιμωρία
(1.1) δυάρα, πεντάρα, εξάρα
αποβάλλω, αποβάλλομαι