wydalenie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) usunięcie, pozbycie się kogoś z jakiejś zbiorowości (1.2) usunięcie na zewnątrz szkodliwych i niepotrzebnych substancji czy bezużytecznych tkanek
(1.1) Oskarżenie żydów o zabicie dnia 4 kwietnia 1485 r. chłopca Lorenzo, stało się przyczyną wydalenia bezpowrotnego żydów z ziemi wicentyńskiej. (1.1) Ekipa kierownicza szkoły podjęła decyzję o tymczasowym wydaleniu tego ucznia. (1.2) W procesie defekacji następuje wydalenie niestrawionych resztek pokarmu z organizmu.
wydalać, wydalić wydalanie
angielski: (1.1) expulsion; (1.2) egesting, elimination, expulsion hiszpański: (1.1) exclusión niemiecki: (1.1) Ausstoßung