czarnoksiężnica ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) osoba zajmująca się czarami i zjawiskami nadprzyrodzonymi (1.2) kobieta zajmująca się czarami w formie badań naukowych i okultystycznych, z użyciem „czarnych ksiąg” tj. grymuarówGrudnik, Krzysztof. (2010). Rozwój gniazda słowotwórczego rdzenia „czar‑”. W: A. Rejter (red.), "Bogactwo polszczyzny w świetle jej historii. T.3" (S. 25-35). Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego
(1.1-2)
(1.1) Jako motyl płocha, powiewna, Odleciała od ściany dziewica; Może jakaś zaklęta królewna? Królewna – lub czarnoksiężnica?
(1.1-2) czarownica, czarodziejka, magini, wiedźma, czarnaksiężnica
czarnoksięstwo czarnoksiężnik czarnoksięski, czarnoksiężniczy
<
(1.1-2) dawniej terminy czarnoksiężnik, a czarownik/czarownica (i czarodziej/czarodziejka) miały odmienne znaczenie, co pokrywa się z ich etymologią. O ile czarownik/czarownica oznaczał człowieka wywodzącego się z ludu (), praktykującego magię naturalną (związki z religiami chtonicznymi i matriarchalnymi) to czarnoksiężnik oznacza samotnego uczonego — badacza magii, zajmującego się studiowaniem grymuarów (związki z okultyzmem, nekromancją i demonologią, także z religią monoteistyczną i społeczeństwem patriarchalnym). Z czasem wyrazy te uległy pejoratywizacji, a formy związane z rdzeniem „czar-” wytworzyły bardziej neutralne (lub pozytywne) znaczeniowo terminy „czarodziej” i „czarodziejka”.
angielski: (1.1) sorceress, witch, hag