dobiec ()
czasownik nieprzechodni dokonany ( dobiegać) (1.1) biegnąc, osiągnąć jakiś cel (1.2) o czasie: nadejść, nastać (1.3) o głosie, dźwięku: dotrzeć z pewnej odległości (1.4) o drodze, ścieżce: zaprowadzić dokądś (1.5) osiągnąć jakiś moment, kres w czasie (1.6) o człowieku: osiągnąć jakiś wiek
(1.1-6)
(1.1) Dobiegła do rozsuwanych bezszelestnie drzwi wieżowca. (1.3) W nocnej ciszy dobiegły mnie stłumione odgłosy awantury. (1.5) Końca dobiegła piąta kadencja samorządu. (1.6) Gdy dobiegł czterdziestki, był już ministrem, potem dyrektorem koncernu, wreszcie mianowano go lordem.
(1.1-6) dobiegnąć
dobieg , dobiegaczka
białoruski: (1.1) дабегчы