retor ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) doskonały mówca lub interpretator recytowanych tekstów (1.2) nauczyciel poprawnej wymowy
(1.1-2)
(1.1) Obywatele Antiochii widzieli więc w Janie retora doskonałego i byli dumni, że właśnie on, w ich mieście, przejmuje z rąk pogańskich prymat retoryki. (1.2) Ja się nie znałem, nawet nie widziałem z Jackiem; / Ledwiem słyszał o jego życiu hajdamackiem, / Siedząc wtenczas retorem w jezuickiej szkole, / Potem u wojewody służąc za pacholę.
(1.1) krasomówca, orator
retorstwo , retoryk , retoryka , retoryczność retorski, retoryczny retorycznie
(rhḗtōr)