paralipomena ()
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga (1.1) teksty stanowiące późniejsze dodatki do tekstu głownego; (1.2) starotestamentowe Księgi Kronik; ;
(1.1-2) ,
(1.1) Nie przekreślił ani jednego słowa z tego, co był przedtem napisał […]; przeciwnie nawet, w wydanych pod sam koniec życia paralipomenach poematu Batrachomyomachia wyszydza w wierszach smutną zaprawionych ironią, patryotyczne złudzenia, którym sam chwilowo a mimo woli ulegałM. T. S., Pesymizm i jego poeci, „Niwa” t. 19, nr 156, Warszawa 1872.. (1.2) Niewiadomy jest autor Paralipomenów; żydzi, którzy nazywają tę księgę »słowa dnia« przypisują Ezdraszowi jéj ułożenie, po powrocie z niewoli, za pomocą Zacharyasza, albo Aggeusza, którzy w owych czasach żyliAugustin Calmet, Dykcyonarz Biblijny z ksiąg Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu zebrany, t. 3, tłum. Xiądz Tadeusz, wyd. Stanisław Gieszkowski, Kraków 1845..
παραλειπόμενα (paraleipómena) → tych, które zostały pominięte, imiesłowu biernego od (paraleípō) → pomijam
W znaczeniu (1.2) często pisane wielką literą.
angielski: (1.1) paralipomena francuski: (1.1) paralipomènes ; (1.2) Paralipomènes hiszpański: (1.1) paralipómenos nowogrecki: (1.1) παραλειπόμενα ; (1.2) Παραλειπομένων Βίβλος portugalski: (1.1) paralipómenos , ; (1.2) Paralipómenos , włoski: (1.1) paralipomeni