znamionować ()
czasownik przechodni niedokonany ( brak) (1.1) wskazywać na istnienie czegoś swoją obecnością czasownik zwrotny niedokonany znamionować się ( brak) (2.1) wyróżniać się poprzez posiadanie jakiejś cechy
(1.1) (2.1)
(1.1) Mosiężne tabliczki z nazwiskami na drzwiach znamionowały zamożność i solidność finansową mieszkańców — tylko ludzie bez kłopotów pieniężnych mogli mieszkać w takim domu, w którym czynsz przewyższał dobrą pensję urzędniczą. (2.1) Charlie ma słuszność, poparł Ślimak, na pół obnażone dziecko, którego już wyniszczone rysy, znamionowały się najgorszemi namiętnościamiPaul Féval, Tajemnice Londynu, tłum. Seweryn Porajski, wyd. S. H. Merzbach, Warszawa 1847..
(2.1) znamionować się +
(2.1) cechować się, charakteryzować się, odznaczać się
znamienność , znamię , znamionko znamienny, znamionowy, znamienity znamiennie
inny wariant: znamienować
(2.1)