Oświecenie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki, nazwa własna (1.1) okres w kulturze europejskiej od końca XVII w., związany z dominacją idei oświeceniowych; (1.2) w religiach Wschodu: stan osiągnięty przez wytrwałą medytację;
(1.1-2)
(1.1) Jak kształtowały się te relacje w epoce Oświecenia i Rewolucji Francuskiej?
(1.1) oświecenie; oświec. (1.2) oświecenie
oświecanie , oświeciciel , oświecicielka , oświeceniowiec , oświeceniowość , oświecony oświecać , oświecać się , oświecić oświeceniowy, oświecony, świetlny oświeceniowo oświec.
zwykle w
(1.1) (1.2)