dysocjacja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) proces rozpadu cząsteczek chemicznych na mniejsze cząsteczki, pojedyncze atomy lub jony; (1.2) spektrum doświadczeń (w tym zaburzeń), które łączy poczucie oddzielenia się od rzeczywistości, fizycznych doświadczeń lub emocji;
(1.1-2)
(1.1) Woda jako ciecz częściowo ulega dysocjacji – część jej cząsteczek rozpada się na dodatnio naładowane H+ i ujemnie naładowane OH–, ale większość pozostaje w formie obojętnych cząsteczek . (1.2) Łagodniejszą formą dysocjacji jest mechanizm wybiórczej nieuwagi, który pozwala nie zauważać zdarzeń ocenionych jako nieważne.
(1.1) dysocjacja termiczna • dysocjacja elektrolityczna • dysocjacja fotochemiczna • energia dysocjacji • stała dysocjacji • stopień dysocjacji • ulegać dysocjacji
(1.1) dysocjowanie
(1.2) depersonalizacja, derealizacja, zespół depersonalizacji-derealizacji, zaburzenie dysocjacyjne, amnezja dysocjacyjna, fuga dysocjacyjna, zaburzenie dysocjacyjne tożsamości
dysocjowanie dysocjacyjny dysocjacyjnie dysocjować
→ rozdzielenie
angielski: (1.1) dissociation; (1.2) dissociation białoruski: (1.1) дысацыяцыя ; (1.2) дысацыяцыя duński: (1.1) dissociation francuski: (1.1) dissociation ; (1.2) dissociation hiszpański: (1.1) disociación ; (1.2) disociación niemiecki: (1.1) Dissoziation ; (1.2) Dissoziation rosyjski: (1.1) диссоциа́ция ; (1.2) диссоциа́ция węgierski: (1.2) disszociáció