zdziczenie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) powrót lub osiągnięcie stanu dzikości (1.2) utracenie cech świadczących o byciu cywilizowanym (1.3) utracenie umiejętności i chęci nawiązywania kontaktu
(1.1-3)
(1.1) Bywają ogródki zupełnie zaniedbane, objęte zdziczeniem, lecz mające duży, swoisty powabFeliks Brodowski, Dziecię Symchy, 1905.. (1.2) Słyszymy o okropnych upadkach i zdziczeniach, o zbrodniach i występkach, ale jakże często źródło złego wynikło ze smutnej sierocej doli?Adolf Suligowski, Przy założeniu kamienia węgielnego..., 1905.
(1.1) zdziczenie + (1.2) zdziczenie +
(1.2) absolutne / moralne / prawdziwe zdziczenie • zdziczenie obyczajów / wojenne • objawy zdziczenia
(1.2) barbaryzacja, brutalizacja
dzicz , dziczenie , dziczyzna , dzik , dziki , dzikość , dzikus , dzikuska dziczeć , zdziczeć zdziczały, dziczy, dziki dziko
zwykle w