snor ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) sznur, sznurek (1.2) smycz
(1) en snor, snoren, snore, snorene
(1.2) Hunden var ikke i snor, og da det pludselig bragede løs med skud fra en militærøvelse, blev hunden skræmt og stak af. → Pies nie był na smyczy, a kiedy nagle rozległy się strzały pochodzące z ćwiczeń wojskowych, pies przestraszył się i uciekł.
(1.2) i snor → na smyczy
(1.1) tøjsnor/tørresnor → sznur/sznurek do suszenia prania
sno, sno sig, snøre, snøre op snøre
trække i snoren → spuścić wodę (w toalecie) • holde i kort snor → trzymać na krótkiej smyczy