ustatkować ()
czasownik przechodni dokonany ( ustatkowywać) (1.1) przyczynić się do tego, że ktoś zaczyna prowadzić spokojne, obyczajne życie (1.2) sprawiać, że pewna sytuacja staje się spokojniejsza i bardziej uporządkowana czasownik zwrotny dokonany ustatkować się ( ustatkowywać się) (2.1) zacząć prowadzić spokojne, obyczajne życie (2.2) o sytuacji: stawać się spokojniejszym i bardziej uporządkowanym
(1.1-2) (2.1-2)
(1.1) Ustatkować miało go małżeństwo z Sarą Ferguson, córką brytyjskiego majora Ronalda Fergusona. (1.2) Ale uznał wkrótce, że życie wojaka jest zbyt spokojne i ustatkowane, toteż wystąpił z armii i zaczął podróżować, zwiedzając wybrzeże Morza Śródziemnego. (2.1) Może nie będzie brykał, ustatkuje się i posłucha mądrzejszych w sprawach, na których się nie zna… (2.2) Później świat miał się trochę ustatkować, bo nie było już wojny — przynajmniej w Europie — a zatem totalizmy uprawiały swój proceder bardziej dyskretnie […]
ustatkowanie ustatkowywać