taranować ()
czasownik przechodni niedokonany ( staranować) (1.1) rozbijać, niszczyć lub wyważać coś przy użyciu taranu (1.2) uderzyć własnym pojazdem, okrętem albo samolotem obiekt wroga w celu jego uszkodzenia albo zniszczenia; (1.3) najeżdżać lub uderzać w przeszkodę (1.4) z impetem w coś lub kogoś wjechać popychając go
(1.1-4)
(1.2) Duże straty czołgów T-34 wynikały również z kompromitujących decyzji dowództwa ruskich tankistów, np. aby, w razie braku amunicji czołgowej, taranować ciężki sprzęt niemiecki. (1.3) Uderzony z boku pojazd odwrócił się o 180 stopni i taranując znak drogowy oraz przydrożne metalowe słupki wylądował na poboczu, naprzeciwko pobliskiego sklepu spożywczego. (1.4) Ten gwałtownie zjechał na lewy pas jezdni i ruszył w kierunku Zabrza, taranując policjanta.
(1.1-4) taranować +
(1.2) taran (1.3) najeżdżać (1.4) tratować
taran
angielski: (1.1) batter, ram; (1.2) ram rosyjski: (1.3) протаранить; (1.4) протаранить