trykać ()
czasownik przechodni niedokonany ( tryknąć) (1.1) o rogatym zwierzęciu: uderzać rogami (1.2) uderzać, przede wszystkim czymś ostrym (1.3) o mężczyźnie: odbywać stosunek seksualny czasownik zwrotny niedokonany trykać się ( tryknąć się) (2.1) o rogatych zwierzętach: uderzać o siebie rogami (2.2) odbywać stosunek płciowy
(1.1-3) (2.1)
(1.1) Dziki i bawoły szturchały się jeszcze i trykały przez dłuższą chwilę, ale już się w tę sprawę wmieszali przodownicy trzód, oznajmiając kolejno: — Czekamy! Czekamy!Rudyard Kipling, Druga księga dżungli (tłum. Józef Birkenmajer, wyd. 1947) (1.2) Żeby się oduczyć od pijaństwa, poszedł do szpitala dla chorych umysłowo i tam, gdy mu ktoś coś powiedział, zaczął łbem trykać o ścianę, czy o jakiś twardy kant — / — Warjat! — rzucił oberżystaJerzy Bandrowski, Rajski ptak (wyd. 1934). (2.1) Iwan Gabara opowiedział Jerzemu, że odkrył na Łysej Kiczerze starą, już dobrze zarośniętą olszyną porębę, gdzie o świcie sześć byków trykało się rogami, że aż po wierchach łomot szedł, a jeden z nich był stary osiemnastakFerdynand Ossendowski, Postrach gór (wyd. 1937). (2.2) Z tego poszło, że pobudzeni ciepłem łoża, zachęceni mrokiem i samotnością, zapomniawszy o przyjaźni i miłości do zmarłego Antiocha, jęli się nawzajem trykać, nim jeszcze przybyli do Baffy, skąd Cypryjczyk był rodemGiovanni Boccaccio, Dekameron (tłum. Edward Boyé, wyd. 1930).
(2.1) trykać się rogami
(1.1) bóść (2.1) bóść się
tryk , trykanie , tryknięcie tryknąć trykliwy
; , (tórkatʹ)