polaryzacja () , , , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) podział elementów układu na zbiory o przeciwstawnych właściwościach; (1.2) kierunek wychylenia punktów ośrodka materialnego lub pola, w których rozprzestrzenia się fala; (1.3) podział społeczności na grupy o skrajnie przeciwstawnych poglądach;
(1)
(1.1) Do polaryzacji indukowanej zaliczamy polaryzację elektronową i atomową, czyli polaryzację wywołaną deformacją rozkładu ładunku na skutek działania pola elektrycznego. (1.2) Fresnel zakładał, że kierunek drgań wektora świetlnego jest prostopadły do płaszczyzny polaryzacji, F. E. Neumann natomiast przyjął, że leży on w płaszczyźnie polaryzacji. Sprawa została rozstrzygnięta przez doświadczenie O. H. Wienera wykonane dopiero w r. 1890. (1.3) Zwiększona polaryzacja i konflikt między partiami politycznymi odwracają uwagę obywateli od przedstawianych argumentów i skupiają ją na tym, kto jest autorem propozycji.
(1.1) polaryzacja atomowa / dielektryczna / elektrolityczna / magnetyczna (1.2) polaryzacja fal / światła
(1.1) podział (1.3) podział
polaryzator , polaryzowanie polaryzować
<
angielski: (1.1) polarisation, polarization; (1.2) polarisation, polarization; (1.3) polarisation, polarization bułgarski: (1.1) поляризация ; (1.2) поляризация duński: (1.2) polarisering ; (1.3) polarisering , polarisation francuski: (1.1) polarisation ; (1.2) polarisation hiszpański: (1.1) polarización ; (1.2) polarización ; (1.3) polarización niemiecki: (1.1) Polarisation ; (1.2) Polarisation norweski (bokmål): (1.1) polarisering /; (1.2) polarisering /; (1.3) polarisering / norweski (nynorsk): (1.1) polarisering ; (1.2) polarisering ; (1.3) polarisering nowogrecki: (1.1) πόλωση ; (1.2) πόλωση ; (1.3) πόλωση rosyjski: (1.1) поляриза́ция ; (1.2) поляриза́ция szwedzki: (1.1) polarisering ; (1.2) polarisering ; (1.3) polarisering węgierski: (1.1) polarizáció