niecić ()
czasownik przechodni niedokonany ( wzniecić) (1.1) lub powodować powstawanie ognia (także w sensie metaforycznym) (1.2) powodować lub wzbudzać coś czasownik zwrotny niedokonany niecić się ( wzniecić się) (2.1) lub palić się
(1.1-2) (2.1)
(1.1) Suche drewno nieciło pożar całego lasu. (1.1) Ukochanie jest raczej skutkiem, jest iskrą wypryskującą z innego ogniska - ogniska harmonii, prawdy, iskrą, która nieraz i w moim sercu nieci ogień - pragnienie walk o wolność - o szczęście ludzi, skutych teraz krzywdą i złem świata. (1.2) To - o czym dowiadywał się od Baryki, na przykład o pracach Gajowca - nieciło w jego duszy zgryzotę śmiertelną, mękę serdeczną, astmę duchową, która podkopywała jego zdrowie fizyczne bardziej niż choroba sama.
(1.1-2) niecić +
(1.1) niecić ogień / ognisko (1.2) niecić grozę
(1.1) rozpalać, rozniecać (1.2) budzić (2.1) zapalać się, rozpalać się
(1.1) gasić
niecenie , podniecanie , podniecenie , powzniecanie , rozniecanie , rozniecenie , wzniecanie , wniecenie podniecać , podniecić , powzniecać , rozniecać , rozniecić , wzniecać , wzniecić podniecający
→ rozpalać, rozniecać ogień
(1.1) (2.1)