smark ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ( ) niedobry chłopiec (1.2) ( ) człowiek niedojrzały rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) wydzielina z nosa
(1.1-2) (2.1)
(1.1) Wczoraj smark sąsiadów wlazł przez okienko do piwnicy. (1.2) Brakowało, żebym się jakiemuś smarkowi musiał tłumaczyć! (2.1) Nie jedz smarków, weź chusteczkę!
(1.2) młody smark (2.1) otrzeć / wytrzeć smarki
(1.1) gnojek, małolat, smarkacz, smarkul, smyk (1.2) pętak, smarkacz, smarkul (2.1) gil, glut, koza, śpik
(1.1) dziecko (1.2) mężczyzna (2.1) wydzielina
smarkacz , smarkanie , smarknięcie , smarkateria smarować, smarkać , smarknąć zasmarkany
→ smarkać
angielski: (1.1) brat; (2.1) snot czeski: (2.1) sopel kaszubski: (2.1) smôrkol , kapka , stënka , tręta nowopruski: (2.1) snākstis staropruski: (2.1) snoxtis włoski: (1.1) moccioso ; (2.1) moccio , mocciolo