obiata ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) (zwłaszcza w czasach pogańskiej słowiańszczyzny): ofiara ze zwierząt lub płodów ziemi składana bóstwom albo ku czci zmarłych;
(1.1)
(1.1) W starożytności powszechnie wierzono, że zmarły uczestniczy w stypie. Hetyci ustawiali przy zastawionym stole w trakcie pogrzebu króla krzesło, na którym sadzano jego szczątki. Przychodzenie na groby w czasie świąt, ucztowanie, składanie obiat było powszechnym zwyczajem (…)
(1.1) ofiara