usprawiedliwić ()
czasownik przechodni dokonany ( usprawiedliwiać) (1.1) pokazać, że ktoś jest niewinny, uzasadniając jego postępowanie (1.2) pokazać, że jakieś działanie lub decyzja są konieczne lub zasadne czasownik zwrotny dokonany usprawiedliwić się ( usprawiedliwiać się) (2.1) wyjaśnić swoje postępowanie, starając się dowieść, że jest ono słuszne
(1.1-2)
(1.1) Jeden usprawiedliwił nieobecność chorobą, drugi wyjazdem za granicę. (1.2) W tłumie, jaki zebrał się samoczynnie wokół, przeważały nieprzyjazne nastroje, w pewnej mierze usprawiedliwione brakiem rzeczowej informacji. (2.1) Zawsze usprawiedliwią się tym, że sprawa była nagła, a nie mieli możliwości zasięgnięcia jego opinii.
usprawiedliwienie , sprawiedliwość usprawiedliwiać usprawiedliwiająco
(1.1-2) (2.1)