plads ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) miejsce (obszar lub punkt w przestrzeni) (1.2) miejsce (niezajęte przez nic, wolne do umieszczenia w nim czegoś) (1.3) plac
(1) en plads, pladsen, pladser, pladserne
(1.2) Bælgfrugter, grøntsager samt nødder og frø skal have mere plads på tallerkenen, mens der bliver mindre plads til mælkeprodukter samt ris og pasta. → Owoce roślin strączkowych, warzywa oraz orzechy i nasiona powinny mieć więcej miejsca na talerzu, podczas gdy mniej miejsca powinno być dla nabiału oraz ryżu i makaronu.
(1.1) tage plads → zająć miejsce
(1.1) sted (1.2) rum (1.3) torv
banke på plads / sætte på plads → pokazać, gdzie jest czyjeś miejsce / usadzić