fuldmagt ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) pełnomocnictwo (1.2) dokument stwierdzający pełnomocnictwo
(1) en fuldmagt, fuldmagten, fuldmagter, fuldmagterne
(1.2) Fuldmagten er det skriftlige bevis på, at fuldmægtigen har tilladelse til at handle og træffe beslutninger på dine vegne inden for rammerne af fuldmagten. → Pełnomocnictwo jest pisemnym dowodem na to, że pełnomocnik ma pozwolenie na działanie i podejmowanie decyzji w twoim imieniu w ramach określonych przez to pełnomocnictwo.
(1.1) give/udstede/meddele fuldmagt → udzielić pełnomocnictwa • mundtlig/skriftlig fuldmagt → pełnomocnictwo ustne/pisemne • fuldmagtsgiver → mocodawca • fuldmagtsgivelse → udzielenie pełnomocnictwa
(1.1) bemyndigelse
fuldmægtig