palatalizacja ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zjawisko wymowy polegające na zmiękczaniu spółgłoski, czyli na dodawaniu artykulacji środkowopodniebiennej, pod wpływem sąsiadującej z nią samogłoski;
(1.1)
(1.1) Dyspalatalizacja ń przed wymienionymi spółgłoskami pociąga za sobą jako zjawisko hiperpoprawne wtórną palatalizację w tej samej pozycji n, np. powińszowanie, lańca, rozłańczać, jutrzeńkaMonika Szpiczakowska, Dialekt północnokresowy wobec normy i uzusu polskiego języka ogólnego XIX w. i polskich gwar etnicznych [PDF], Uniwersytet Jagielloński, Kraków.
(1.1) zmiękczenie
(1.1) depalatalizacja, dyspalatalizacja
palatalizować , spalatalizować palatalizowanie
angielski: (1.1) palatalization bułgarski: (1.1) палатализация duński: (1.1) palatalisering hiszpański: (1.1) palatalización norweski (bokmål): (1.1) palatalisering / norweski (nynorsk): (1.1) palatalisering nowogrecki: (1.1) ουράνωση , ουρανικοποίηση szwedzki: (1.1) palatalisering węgierski: (1.1) jésítés, palatalizálás