buntowniczość ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) cecha lub postawa charakteryzująca się oporem wobec autorytetów, norm społecznych lub tradycji
(1.1) W pewnych sytuacjach buntowniczość prowadzi do zmian społecznych lub przełamywania opresji, a w innych – do chaosu lub destrukcji.
buntowanie , bunt , buntowniczka , buntownik buntowniczy buntowniczo buntować
angielski: (1.1) rebelliousness, wobec władzy czy prawa seditiousness, wobec dowództwa, grupy zorganizowanej mutinousness