verpus ()
przymiotnik (1.1) z odsłoniętą żołędzią (o penisie); obrzezany
(1)
(1.1) Quod nimium lives nostris et ubique libellis detrahis, ignosco: verpe poeta, sapis.Marcjalis, Epigramaty, XI, 94 → Że zbytnio mi zazdrościsz i wciąż zgapiasz z moich wierszy, wybaczam ci, poeto rzezany – nieźle kombinujesz.Marcin Loch, PEDICARE. Studium lingwistyczno-kulturowe z zakresu seksualności starożytnych Rzymian, rozprawa doktorska pod kierunkiem dr hab. Rafała Rosoła, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, 2019, s. 226 (1.1) Porci et Socration, duae sinistrae Pisonis, scabies famesque mundi, vos Veraniolo meo et Fabullo verpus praeposuit Priapus ille?Katullus, Carmina, 47 → Sokratyjonie, Porcjuszu, dwie lewe ręce Pizona, zarazo wszechświata: miast Weraniusza mego i Fabulla ten Priap-rzezaniec wziął was do orszaku?
verpa
Rzymianie uważali obrzezanie za odrażającą deformację.Grzegorz Franczak, Aleksandra Klęczar, Katullus. Poezje wszystkie, Wydawnictwa Benedyktynów TYNIEC, s. 329, ISBN 978-83-7354-462-8. Dlatego też słowo verpus stosowano także w inwektywach.