marmuzela ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) miejska strojnisia, kokietka (1.2) kobieta lekkiego prowadzenia; miłośnica, ladacznica, nierządnica
(1.1-2)
(1.1) Z naszej łaski tutaj tkwi, na nasze prośby zostawił go dyrektor, teraz musi wydalić na nasze żądanie. Niech rusza w świat ze swoją marmuzelą!Maria Rodziewiczówna, Na wyżynach, Wydawnictwa Alfa, Warszawa 1991, s. 136. (1.2) Gdy przeszła, Marynka uśmiechnęła się pogardliwie. – Jakaś marmuzela, niechby tylko Sznaglowa dobrze zdarła, bo to płacić może taka diablica…Gabriela Zapolska, Kaśka Kariatyda, Instytut Literacki „Lektor”, Lublin 1922, s. 309. (1.2) Jeszcze dziesięć lat temu – to to wyglądało inaczej! Ubierało się jak marmuzela, a włosy, co ich teraz prawie że nie ma, malowała galancie na żółto i mieszkała we trzech pokojach… Ale jak się to zestarzało, a stało się niezdolne niby już do tej zabawy, to ją facety przepędziły…Antoni Lange, Elfryda. Nowele i fantazje, S-ka „Książka”, Kraków 1912, rozdz. III.
(1.1-2) mamzela (1.2) kokota, panienka
zniekształcone / mam’selle, częsty w XIX/XX wieku potoczny skrót językowy od → panna, panienka