charakternik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) czarodziej, człowiek o nadprzyrodzonych właściwościach uważany za czarownika; znachor (1.2) człowiek o silnej woli, odważny, stanowczy, nacechowany mocnym charakterem (1.3) człowiek słowny, uczciwy
(1.1-2)
(1.1) Wiedziałem, że to nie człowiek jak my wszyscy, ale charakternik, co z szatanem jest w aliansie, więc tedy wziąłem się na sposóbWładysław Łoziński, Opowiadania imć pana Wita Narwoja, rotmistrza konnej gwardii koronnej (1760-1767), Wyd. Nasza Księgarnia, Warszawa 1954, s. 149.. (1.1) – Niech ich tam piorun zapali ! Wolę mieć sprawę ze zbójem niż z charakternikiem – odpowiedział Białous – bo że ten książę niesamowity, to niesamowityHenryk Sienkiewicz, Potop, t. 2, rozdz. I..
(1.1) mag (1.2) twardziel (1.3) pewniak
charakter charakterny