bugt ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) zatoka (1.2) wygięty, zakrzywiony kształt lub ruch
(2.1) = bugte sig → wyginać się w łuki
(1) en bugt, bugten, bugter, bugterne
(1.1) Afgrænsningen af en bugt udadtil mod mere åbent farvand følger som udgangspunkt en linje fra den yderste pynt eller odde i hver side af bugten. → Zewnętrzną granicę zatoki w kierunku bardziej otwartych wód wyznacza zasadniczo linia łącząca najbardziej wysunięte cyple lub przylądki po obu stronach zatoki.
bugte, bugte sig