biedka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) niewielki, dwukołowy wózek bez kozła, używany w jednokonnym zaprzęgu jako pojazd gospodarski i w wojskuSłownik języka polskiego, red. Mieczysław Szymczak, t. 1, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1988, ISBN 83-01-10902-5, s. 159.;
(1.1)
(1.1) Pewnego czerwcowego południa wjechał na dziedziniec pan Szapsia Drejkönig, na biedce obdartej, zaprzężonej w jednego bułanka ślepego, kulawego i z odgniecioną od chomąta piersiąKlemens Junosza, Trzy psy, wyd. A. Pajewskiego i F. Szulca, Warszawa 1876.. (1.1) Listy, posłańce, biedki z Żydami latały i do późna spać się ludzie nie kładli, różne powtarzając wersje, dodając domysły, znosząc plotkiJózef I. Kraszewski, Sprawa kryminalna, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1977, s. 6..
(1.1) chłopska / żydowska biedka • nędzna / połamana biedka • biedka z ckmem
(1.1) dwukółka; bieda, bida
(1.1) zaprzęg
< bida <
francuski: (1.1) chaise niemiecki: (1.1) Kippkarre , Stürzkarre