trajkotać ()
czasownik niedokonany ( zatrajkotać) (1.1) mówić szybko, dużo i beztreściwie (1.2) wydawać serię krótkich, stukających dźwięków; terkotać
(1.1) Od godziny trajkocze o odmładzających kuracjach, Paryżu i jogurtach. (1.1) Mirek, pamiętaj o mnie – trajkotał Michał. (1.2) Tam od strony Przedborza trajkoczą karabiny maszynowe i od czasu do czasu głośniejsze strzały. (1.2) Stał tam młyn wodny, to on tak trajkotał.
(1.1) wesoło trajkotać • zacząć / zaczynać trajkotać
(1.1) paplać, terkotać, gadać, pleść, bajtlować, szczebiotać (1.2) terkotać, grzechotać, turkotać, stukać
(1.1) milczeć
(1.1) gadać (1.2) hałasować
trajkot , trajkotka , trajkotanie trajkotliwy
(1.1) trajkotać jak najęta • trajkotać jak katarynka
angielski: (1.1) chatter, jabber, twitter, rattle on, chirp, cackle, yak, gabble, yatter; (1.2) clatter, rattle, clack białoruski: (1.1) тарахцець; (1.2) тарахцець francuski: (1.1) jacasser, babiller; (1.2) cliqueter niemiecki: (1.1) plappern, rattern; (1.2) rattern rosyjski: (1.1) тараторить, трещать; (1.2) трещать