wyzuć ()
czasownik przechodni dokonany ( wyzuwać) (1.1) pozbawić kogoś czegoś (zazwyczaj dóbr materialnych, praw, ale także cech lub wartości niematerialnych); zabrać coś komuś, wywłaszczyć, ogołocić (1.2) ograć kogoś w karty lub w hazardzie; ogołocić z pieniędzy do ostatniego grosza (1.3) zdjąć z siebie obuwie lub (rzadziej) odzież czasownik zwrotny dokonany wyzuć się ( wyzuwać się) (2.1) pozbawić samego siebie jakichś cech, zalet, majątku lub wartości na skutek własnych działań; zrzec się czegoś (2.2) zdjąć z siebie obuwie lub odzież
(1.1-2) (2.1)
(1.1) Myśl o nieskończoności wyczerpywała Teofila. [...] żałował chwilami, że dał się wyzuć z przestrzeni skrojonej na miarę człowieka. (1.1) Udając przyjaźń [...], myślał o tym, jakim by sposobem wyzuć Ajzona z dziedzictwa i samemu zawładnąć tronemMarkowska Wanda, Mity Greków i Rzymian. (1.3) Zdjął marynarkę, wyzuł buty, podszedł do zasłanego narzutą łóżka i położył się na wznakKrzysztof Spadło, Więzień z Bastøy, 2022. (2.1) [...] czy ludzie tu do tego stopnia wyzuli się z sumienia, by używać tak piekielnych sposobów niszczenia życia ludzkiego?
(1.1) wyzuć kogoś ze czci (i wiary) • wyzuć z praw • wyzuć z dziedzictwa / ojcowizny • wyzuć z godności / człowieczeństwa (2.1) wyzuć się z sumienia / ze wstydu / z uczuć
(1.1) pozbawić, wywłaszczyć, ograbić, ogołocić (1.3) zzuć, rozzuć, zezuć (2.1) pozbyć się, zrzec się, wyzbyć się
(1.3) obuć, wzuć
(1.1) stracić (1.3) zdjąć
zzuwać, zzuć
→ oblec, obuć → obuwać