henoteizm ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) występowanie bóstwa naczelnego w religii politeistycznej, którego wyłączna cześć z czasem przeradza się w religię monoteistyczną;
(1.1) ,
(1.1) Z tekstu biblijnego dowiadujemy się, dlaczego Abraham opuścił Charan i udał się do ziemi Kanaan. Powodem emigracji było przejście Abrahama na henoteizm, które według tekstu biblijnego nastąpiło już w Ur.
henoteistyczny
angielski: (1.1) henotheism francuski: (1.1) hénothéisme hiszpański: (1.1) henoteísmo niemiecki: (1.1) Henotheismus rosyjski: (1.1) генотеи́зм , кафенотеи́зм ukraiński: (1.1) генотеї́зм , енотеї́зм włoski: (1.1) enoteismo