współka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) umowny związek dwóch lub więcej osób, zawiązany w celu prowadzenia wspólnej działalności lub realizacji określonych celów (1.2) wspólne działanie, uczestnictwo w czymś lub ogół interesów i zamierzeń łączących pewne osoby (1.3) porozumienie mające na celu działania niejawne, naganne lub szkodliwe; zmowa, konszachty
(1)
(1.1) Gdy współka, zawarta przez nas do eksploatowania naszych wynalazków, rozwiązała się w 1846 r. Wilhelm, jako inżynier, zajmował wybitne stanowiska […]. (1.1) Z innym chłopem stracił djabeł na współce w ten sposób: Poczęli razem warzyć piwo: chłop smaczne zrobił, a djabeł, co mu pomagał, gdy cały war był w kadzi, rzekł; dzielmy się teraz. (1.3) Gdy zagorzalcy strzelają do Ludwika Filipa, pierwszy potępia zbrodnicze zamachy i wypiera się współki ze sprawcamiEdmund Chojecki, Rewolucjoniści i stronnictwa wsteczne, Berlin: Nakładem Księgarni Behra, 1849. (1.3) Gdyby jaki złośliwiec pozwolił sobie bąknąć nieśmiało: — zdaje mi się, iż oszukują w grze u margrabiny Castella… — wzruszono by ramionami [...]. Tak więc rzeczy szły jak najlepiej, współka tryumfowała…
na współkę • do współki • wejść we współkę • mieć z kimś współkę
(1.1-3) spółka
spółka , wspólnictwo , wspólnik , wspólniczka spółkować spółkowy, spólny, wspólny pospołu
< → z połowy
→ związek, sojusz, wspólnota → stowarzyszenie, towarzystwo, sojusz → kółko, stowarzyszenie, sojusz → razem z innymi, wspólnie
Wyraz uznany jest za przestarzały bądź dawny, obecnie wyparty przez formę spółka.