staro-anatolijsko-turecki ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wymarły język turkijski z podrodziny oguzyjskiej, używany od XI do XIII w. na terenie Anatolii, przodek języka osmańskiego, azerskiego i gagauskiego przymiotnik relacyjny (2.1) odnoszący się do staro-anatolijsko-tureckiego (1.1), związany z tym językiem
(1.1) (2.1)
(1.1) Dla naszych późniejszych rozważań istotne jest jeszcze to, że do grupy języków oguzyjskich należy również język osmańskoturecki, używany od XIV w. w Azji Mniejszej jako kontynuant języka staro-anatolijsko-tureckiego.
(1.1) wykład / ćwiczenia ze staro-anatolijsko-tureckiego (2.1) język / tekst / zabytek / utwór / wyraz / … staro-anatolijsko-turecki • gramatyka / składnia / odmiana / fraza / … staro-anatolijsko-turecka
(1.1) staroosmański, seldżukidzki, seldżucki (2.1) staroosmański, seldżukidzki, seldżucki
angielski: (1.1) Old Anatolian Turkish czeski: (1.1) stará anatolská turečtina , staroosmanština słowacki: (1.1) stará anatolská turečtina , staroosmančina turecki: (1.1) Eski Anadolu Türkçesi