kościum ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) garnitur
(1.1) Zmarłego chowano przeważnie w czarnym ubraniu, często był to kościum ślubny, bo mówiono, że ubranie ślubne powinno wystarczyć aż do śmierci. (1.1) — Chodź, Antoś, ze mną do Hersego na Wołówkie, to mi nowy kościum fondniesz, bo mi już z kiecki obraza publiczna wyłazi! (1.1) Pot zimny wderzył na głowa, fybra trząść jego poczeła— ale w ta pora we drzwiach pojawił sie jakiści młody człowiek w granatowym kościumie (…)Leon Wołłejko, Pogaduszki mejszagolskie. „Psiuk”. (Facecja „tutejsza”), „Kurjer Wileński”, R. 8, nr 277 (2219), Wilno, 29 listopada 1931, s. 3.
(1.1) ; kostium
(), (), ()
(1.1)