natur ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) natura (przyroda i wszystko, co w niej zachodzi) (1.2) natura (ogół cech człowieka lub zwierzęcia) (1.3) krajobraz (1.4) pejzaż
(1) en natur, naturen, naturer, naturerne
(1.2) Dyr fortjener at blive beskyttet og at få mulighed for at leve i overensstemmelse med deres iboende natur, adfærd og behov. → Zwierzęta zasługują na ochronę i na możliwość życia w zgodzie ze swoją przyrodzoną naturą, swoimi zachowaniami i potrzebami.
naturlig, unaturlig, naturel naturalier , naturalisation , naturalisme , naturalist , naturisme , naturist naturalisere naturligvis, naturligt
natur ()
(1.1) natura, naturalnie
naturo, naturaĵo, naturisto, naturleĝo, naturkuracado, naturkuracisto, naturkatastrofo, naturrezervejo natura, naturista, eksternatura, kontraŭnatura, supernatura, naturkuraca nature
natur ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) natura, przyroda (1.2) natura, usposobienie
(1.1-2) en natur, naturen
(1.1) naturfilm • naturlag • naturreservat • naturskydd • naturskyddsområde • naturvetenskap • naturvård
natur ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) natura
natur ()
natür • natūər
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) natura (1.2) przyroda
(1.1-2)