plen ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) łup, zdobycz
(1.1)
plen ()
(1.1) pełny, pełno
plena, malplena, akvoplena, vivoplena, zorgoplena, ŝtonplena, sukplena, sukoplena, sukcesplena, plenkreska pleno, plenumo, plenumkomitato, plenluno, plenkreskulo plenigi, malplenigi, pleniĝi, malpleniĝi, plenumi, malplenumi, plenumiĝi, plenblovi, superpleniĝi plene, malplene
plen ()
przymiotnik (1.1) pełny
plen ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) trawnik
(1.1) en plen, plenen, plener, plenene
(1.1) å slå plenen → kosić trawnik
(1.1) gressplen
plen ()
rzeczownik (1.1) trawnik
plen ()
przymiotnik (1.1) pełny