Ustawaz dnia 9 listopada 2018 r.o finansowym wspieraniu produkcji audiowizualnej 1)Niniejszą ustawą zmienia się ustawę z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii i uchyla się ustawę z dnia 16 lipca 1987 r. o państwowych instytucjach filmowych. Spis treści Treść ustawy Rozdział 1 - Przepisy ogólne Rozdział 2 - Zadania i przychody Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej związane z przyznawaniem i rozliczaniem wsparcia finansowego Rozdział 3 - Przyznawanie wsparcia finansowego Rozdział 4 - Tryb przyznawania i rozliczania wsparcia finansowego Rozdział 5 - Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe Treść ustawy Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. 1. Ustawa określa zasady, warunki oraz tryb przyznawania i rozliczania wsparcia finansowego. 2. Wsparcie finansowe stanowi pomoc publiczną zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. 3. Niniejsza ustawa nie narusza zasad dofinansowania twórczości filmowej i innej działalności w dziedzinie kinematografii określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. z 2018 r. poz. 597). 4. Pomoc publiczna, o której mowa w ust. 2, jest przyznawana na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)2)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 329 z 15.12.2015, str. 28, Dz. Urz. UE L 149 z 07.06.2016, str. 10, Dz. Urz. UE L 156 z 14.06.2017, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 236 z 14.09.2017, str. 28., a w szczególności art. 54 tego rozporządzenia, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 651/2014”. 5. Celem przyznawania wsparcia finansowego jest: 1) poprawa warunków funkcjonowania rynku produkcji audiowizualnej; 2) stworzenie warunków do inwestowania zagranicznego kapitału w produkcje audiowizualne realizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3) stworzenie warunków do realizowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej współpracy między polskimi i zagranicznymi producentami audiowizualnymi; 4) zwiększenie aktywności polskich przedsiębiorców działających na rynku produkcji audiowizualnej; 5) podnoszenie międzynarodowej konkurencyjności polskich przedsiębiorców działających na rynku produkcji audiowizualnej; 6) zwiększenie wykorzystania potencjału technicznego produkcji audiowizualnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 7) wzmocnienie potencjału kreatywnego i zwiększenie poziomu profesjonalizmu przedstawicieli polskiego rynku produkcji audiowizualnej; 8) wspieranie trwałego rozwoju gospodarczego państwa i jego regionów przez stwarzanie warunków rozwoju sektorów kreatywnych; 9) rozwój kultury oraz promocja wizerunku Rzeczypospolitej Polskiej i polskiego dziedzictwa kulturowego na świecie. Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) dostawca usługi medialnej - dostawcę usługi medialnej w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1414 i 2111 oraz z 2018 r. poz. 650, 915 i 1717); 2) koproducent utworu audiowizualnego - przedsiębiorcę, który wspólnie z producentem utworu audiowizualnego organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję audiowizualną lub który współfinansuje produkcję audiowizualną oraz nabywa udział w autorskich prawach majątkowych do utworu audiowizualnego; 3) polskie koszty kwalifikowalne - koszty realizacji produkcji audiowizualnej albo świadczenia usługi na rzecz produkcji audiowizualnej poniesione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są objęte obowiązkiem podatkowym w rozumieniu przepisów podatkowych oraz mieszczą się w katalogu określonym w art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014; 4) producent utworu audiowizualnego - przedsiębiorcę, który podejmuje inicjatywę dotyczącą produkcji audiowizualnej, organizuje, prowadzi produkcję audiowizualną i ponosi odpowiedzialność za tę produkcję oraz nabywa autorskie prawa majątkowe do utworu audiowizualnego; 5) produkcja audiowizualna - zespół czynności twórczych, organizacyjnych, ekonomicznych, prawnych i technicznych prowadzących do wytworzenia utworu audiowizualnego; 6) przedsiębiorca - podmiot, o którym mowa w art. 1 załącznika I do rozporządzenia nr 651/2014; 7) usługa na rzecz produkcji audiowizualnej - usługę świadczoną przez przedsiębiorców w ramach wykonywanej działalności gospodarczej na rzecz producenta utworu audiowizualnego lub koproducenta utworu audiowizualnego dla celów produkcji audiowizualnej; 8) utwór audiowizualny - utwór złożony z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub bez dźwięku utrwalonych na nośniku umożliwiającym wielokrotne odtwarzanie, wywołujących wrażenie ruchu i składających się na oryginalną całość wyrażającą akcję lub treść w indywidualnej formie, zrealizowany w formie filmu fabularnego, dokumentalnego lub animowanego albo serialu fabularnego, dokumentalnego lub animowanego, niezależnie od pola eksploatacji, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1191, 1293, 1669, 2245 i 2339); 9) wsparcie finansowe - środki finansowe przyznawane przez Polski Instytut Sztuki Filmowej przedsiębiorcy w formie dofinansowania na pokrycie części polskich kosztów kwalifikowalnych związanych z produkcją audiowizualną albo świadczeniem usługi na rzecz produkcji audiowizualnej. Rozdział 2 Zadania i przychody Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej związane z przyznawaniem i rozliczaniem wsparcia finansowego Art. 3. Do zadań Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, zwanego dalej „Instytutem”, związanych ze wsparciem finansowym należy: 1) przyznawanie wsparcia finansowego; 2) rozliczanie środków przyznanych w ramach wsparcia finansowego; 3) prowadzenie kontroli, o której mowa w art. 28 ust. 1; 4) gromadzenie danych o rynku audiowizualnym, w tym danych finansowych, produkcyjnych oraz danych o dystrybucji krajowej i zagranicznej; 5) dokonywanie analizy oraz sporządzanie raportów dotyczących wpływu przyznanego wsparcia finansowego na rozwój rynku produkcji audiowizualnej i obszarów polskiej gospodarki związanych z ponoszonymi polskimi kosztami kwalifikowalnymi; 6) promocja polskiego rynku produkcji audiowizualnej związana ze stwarzaniem warunków dla zagranicznych produkcji audiowizualnych oraz inwestycji w rynek produkcji audiowizualnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz promocja Rzeczypospolitej Polskiej jako miejsca produkcji audiowizualnej; 7) prowadzenie rejestru wsparcia finansowego, zwanego dalej „rejestrem”. Art. 4. Do zadań Dyrektora Instytutu związanych ze wsparciem finansowym należy: 1) rozliczanie i zwrot dotacji celowych otrzymanych z budżetu państwa; 2) wydawanie certyfikatów kwalifikujących do uzyskania wsparcia finansowego; 3) zawieranie umów o wsparcie finansowe; 4) weryfikowanie rozliczeń polskich kosztów kwalifikowalnych; 5) wypłata wsparcia finansowego; 6) kierowanie działaniami związanymi z promocją polskiego rynku produkcji audiowizualnej oraz promocją Rzeczypospolitej Polskiej jako miejsca produkcji audiowizualnej; 7) stwarzanie warunków dla zagranicznych produkcji audiowizualnych i inwestycji na rynku produkcji audiowizualnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 5. 1. Przychodami Instytutu związanymi ze wsparciem finansowym są: 1) dotacje celowe z budżetu państwa przeznaczone na wsparcie finansowe; 2) przychody z opłat wnoszonych za rozpatrywanie wniosków o wsparcie finansowe; 3) środki finansowe pochodzenia zagranicznego; 4) inne środki finansowe, w tym spadki i darowizny. 2. Wypłata przez Instytut wsparcia finansowego pochodzącego z dotacji celowych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w terminie do dnia 31 grudnia roku, w którym je przyznano. Rozliczenie dotacji celowych, w tym zwrot dotacji celowych niewykorzystanych do końca roku, następuje w terminie do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, w którym je przyznano. Art. 6. 1. Instytut prowadzi rejestr, w którym są gromadzone dane dotyczące: 1) wydanych certyfikatów, o których mowa w art. 17 ust. 2; 2) złożonych wniosków o wsparcie finansowe, w tym: a) firmy oraz siedziby przedsiębiorcy, który złożył wniosek, b) tytułu i rodzaju utworu audiowizualnego, którego dotyczy wniosek, c) terminu i sposobu rozstrzygnięcia wniosku, d) wysokości wsparcia finansowego, o jakie wystąpił przedsiębiorca, e) wysokości przyznanego wsparcia finansowego i terminu jego wypłaty; 3) aktualnego poziomu łącznej wysokości wsparć finansowych przyznanych w danym roku kalendarzowym; 4) wysokości wsparć finansowych przyznanych przez Instytut w latach poprzednich. 2. Rejestr jest jawny i jest udostępniany na stronie podmiotowej Instytutu w Biuletynie Informacji Publicznej. 3. Dane wprowadza się do rejestru w terminie: 1) 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1; 2) 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4. Rozdział 3 Przyznawanie wsparcia finansowego Art. 7. 1. Wsparcie finansowe przyznaje się na produkcję audiowizualną albo świadczenie usługi na rzecz produkcji audiowizualnej utworów audiowizualnych, których: 1) wartość polskich kosztów kwalifikowalnych zapewnia realizację celów, o których mowa w art. 1 ust. 5; 2) planowane czasy trwania umożliwiają ich rozpowszechnianie na polach eksploatacji właściwych dla poszczególnych rodzajów utworów audiowizualnych. 2. Na produkcję audiowizualną danego utworu audiowizualnego może być przyznane tylko jedno wsparcie finansowe. 3. W przypadku serialu wsparcie finansowe przyznaje się na każdy sezon serialu osobno. Art. 8. 1. Instytut przyznaje wsparcie finansowe przedsiębiorcy będącemu producentem utworu audiowizualnego, koproducentem utworu audiowizualnego albo podmiotem świadczącym usługę na rzecz produkcji audiowizualnej, który: 1) ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) był producentem utworu audiowizualnego, koproducentem utworu audiowizualnego lub świadczył usługę na rzecz produkcji audiowizualnej w odniesieniu do co najmniej jednego utworu audiowizualnego, który był dystrybuowany w kinach, został nadany lub publicznie udostępniony przez dostawcę usługi medialnej lub zaprezentowany przynajmniej na jednym międzynarodowym festiwalu filmowym akredytowanym przez Międzynarodową Federację Stowarzyszeń Producentów Filmów (FIAPF), lub zatrudnia osobę zarządzającą przedsiębiorcą lub osobę odpowiedzialną za produkcję audiowizualną, mającą doświadczenie w zakresie produkcji audiowizualnej lub koprodukcji takiego utworu audiowizualnego; 3) zawarł umowę o koprodukcję utworu audiowizualnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub umowę o świadczenie usług na rzecz produkcji audiowizualnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed złożeniem wniosku o wsparcie finansowe; 4) spełnia wymogi określone w przepisach o pomocy publicznej. 2. Wsparcie finansowe może być przyznane podmiotowi świadczącemu usługę na rzecz produkcji audiowizualnej wyłącznie w sytuacji, gdy producent utworu audiowizualnego ani żaden z koproducentów utworu audiowizualnego nie ma siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Wsparcie finansowe może być przyznane także przedsiębiorcy będącemu producentem utworu audiowizualnego albo koproducentem utworu audiowizualnego, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w przypadku gdy spełnia on łącznie następujące warunki: 1) posiada oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) przedmiotem wsparcia finansowego jest utwór audiowizualny produkowany przez ten oddział. 4. Jeżeli utwór audiowizualny jest produkowany przez oddział, o którym mowa w ust. 3, warunki określone w ust. 1 pkt 2-4 muszą być spełnione przez ten oddział. Art. 9. Wsparcia finansowego nie przyznaje się przedsiębiorcy będącemu: 1) dostawcą usługi medialnej, chyba że ta działalność nie jest dla niego działalnością przeważającą, o której mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 997, 1000, 1629 i 1669); 2) podmiotem rozprowadzającym programy drogą kablową, satelitarną lub za pośrednictwem systemu teleinformatycznego; 3) podmiotem świadczącym usługi udostępniania zasobów systemu teleinformatycznego w celu przechowywania danych; 4) podmiotem, dla którego spółką dominującą w rozumieniu art. 4 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 oraz z 2018 r. poz. 398, 650, 1544, 2219 i 2244) jest podmiot wymieniony w pkt 1-3. Art. 10. Wsparcia finansowego nie przyznaje się także przedsiębiorcy, który: 1) ma zaległości z tytułu należności publicznoprawnych lub 2) pozostaje pod zarządem komisarycznym albo znajduje się w toku likwidacji, postępowania upadłościowego, postępowania restrukturyzacyjnego, lub 3) w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o wsparcie finansowe nie przedłożył raportu końcowego z prac objętych wsparciem finansowym, zwanego dalej „raportem”, lub 4) nie zwrócił przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską pomocy publicznej uznanej na podstawie decyzji Komisji Europejskiej za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym, lub 5) jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014, lub 6) został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo: składania fałszywych zeznań, przekupstwa, przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, systemowi bankowemu, przestępstwo skarbowe albo inne związane z wykonywaniem działalności gospodarczej lub popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub którego wspólnikiem albo członkiem organu jest osoba fizyczna skazana prawomocnym wyrokiem za takie przestępstwa, lub 7) w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o wsparcie finansowe rażąco naruszył umowę o dofinansowanie, o której mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii, w ten sposób, że nie rozliczył dofinansowania zgodnie z tą umową. Art. 11. Wsparcia finansowego nie przyznaje się na produkcję utworów audiowizualnych o charakterze reklamowym oraz: 1) powstałych w wyniku rejestracji: a) wykonań utworów słownych, słowno-muzycznych, muzycznych lub pantomimicznych, b) zdarzeń z życia politycznego, społecznego, kulturalnego, religijnego, gospodarczego lub sportowego, c) zdarzeń z życia prywatnego, d) treści pornograficznych; 2) sporządzanych na potrzeby nauki, nauczania, techniki, promocji, informacji lub instruktażu; 3) sporządzanych na użytek wewnętrzny kościołów i innych związków wyznaniowych. Art. 12. W ramach wsparcia finansowego przewidzianego na dany rok Instytut przyznaje co najmniej 10% wsparcia na produkcję filmów animowanych i seriali animowanych. Art. 13. 1. Wysokość wsparcia finansowego wraz z innymi źródłami pomocy publicznej nie może przekroczyć łącznie 50% całości kosztów produkcji utworu audiowizualnego. 2. Wysokość wsparcia finansowego wraz z innymi źródłami pomocy publicznej przyznanymi na produkcję utworu audiowizualnego nie może przekroczyć łącznie 70% całości kosztów produkcji utworu audiowizualnego w przypadku produkcji trudnego utworu audiowizualnego, który ma ograniczone walory komercyjne przez to, że: 1) jest skierowany do widowni w wieku do 12 lat lub 2) w swoim założeniu promuje polskie dziedzictwo historyczne lub kulturowe na świecie i jednocześnie polskie koszty kwalifikowalne jego produkcji audiowizualnej przekraczają co najmniej dwukrotnie minimalne wartości polskich kosztów kwalifikowalnych uprawniających do wystąpienia z wnioskiem. 3. Wysokość wsparcia finansowego wraz z innymi źródłami pomocy publicznej przyznanymi na produkcję utworu audiowizualnego nie może przekroczyć łącznie 60% całości kosztów produkcji audiowizualnej w przypadku koprodukcji międzynarodowej utworu audiowizualnego, w której jednym z państw pochodzenia producentów utworu audiowizualnego lub koproducentów utworu audiowizualnego jest Rzeczpospolita Polska, a pozostali producenci utworu audiowizualnego lub koproducenci utworu audiowizualnego pochodzą z innych państw członkowskich Unii Europejskiej lub z państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Limit ten nie dotyczy utworu trudnego, o którym mowa w ust. 2. 4. Za koszty produkcji określone w ust. 1-3 uznaje się koszty mieszczące się w katalogu określonym w art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014. Art. 14. 1. Wsparcie finansowe przyznaje się w wysokości 30% polskich kosztów kwalifikowalnych, z tym że polskie koszty kwalifikowalne, które stanowią podstawę naliczania wsparcia finansowego, nie mogą przekroczyć 80% całkowitych kosztów produkcji audiowizualnej. 2. W przypadku gdy wysokość wsparcia finansowego wraz z innymi źródłami pomocy publicznej przekracza limity wsparcia finansowego określone w art. 13 ust. 1-3, wsparcie finansowe przyznaje się w wysokości niższej niż określona w ust. 1, tak aby finansowanie ze źródeł publicznych nie przekroczyło limitów określonych w art. 13 ust. 1-3. 3. Wysokość wsparcia finansowego przyznanego na jeden utwór audiowizualny nie może przekraczać 15 000 000 zł. 4. Wysokość łącznego wsparcia finansowego, które może zostać przyznane jednemu przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, nie może przekraczać 20 000 000 zł. Art. 15. 1. Polskie koszty kwalifikowalne obejmują uzasadnione i niezbędne koszty: 1) przygotowania do produkcji powstałe w ramach poszukiwania pozastudyjnych lokalizacji produkcji audiowizualnej; 2) realizacji produkcji audiowizualnej; 3) scenografii i kostiumów; 4) pozyskania sprzętu technicznego służącego do produkcji audiowizualnej; 5) podróży, zakwaterowania i wyżywienia; 6) montażu i postprodukcji; 7) produkcji animacji i efektów specjalnych; 8) związane z zaangażowaniem osób do produkcji utworu audiowizualnego, włącznie z podatkami dochodowymi oraz składkami na ubezpieczenia społeczne; 9) praw i licencji do muzyki oraz materiałów archiwalnych wykorzystywanych w produkcji audiowizualnej; 10) produkcji formatów umożliwiających dostęp do utworu audiowizualnego osobom niepełnosprawnym, w tym audiodeskrypcji i napisów dla niesłyszących. 2. Koszty nabycia towarów lub usług uznaje się za polskie koszty kwalifikowalne, jeżeli: 1) przedsiębiorca dostarczający towary lub usługi ma siedzibę lub oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, działa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest wpisany do właściwego rejestru; 2) towary i usługi, w tym wynajem lub dzierżawa infrastruktury technicznej, są nabywane lub świadczone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Koszty obejmujące honoraria, wynagrodzenia i inne świadczenia przeznaczone dla osób zaangażowanych do produkcji utworu audiowizualnego na podstawie umów innych niż umowa o pracę, uznaje się za polskie koszty kwalifikowalne, jeżeli są objęte obowiązkiem podatkowym w rozumieniu przepisów podatkowych i mieszczą się w katalogu określonym w art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014. 4. Koszty obejmujące honoraria, wynagrodzenia i inne świadczenia przeznaczone dla osób zaangażowanych do produkcji utworu audiowizualnego na podstawie umów o pracę, uznaje się za polskie koszty kwalifikowalne, jeżeli obejmują koszty pracy pracowników przedsiębiorcy, który otrzymał wsparcie finansowe lub jego koproducentów, lub ich podwykonawców, którzy są objęci nieograniczonym obowiązkiem podatkowym zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509, z późn. zm.3)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1540, 1552, 1629, 1669, 1693, 2073, 2126, 2159, 2192, 2193, 2215, 2242, 2244, 2245, 2246, 2429 i 2529 oraz z 2019 r. poz. 29.). 5. Polskie koszty kwalifikowalne nie obejmują podatku od towarów i usług oraz kosztów związanych z prowadzeniem działalności przez producentów lub koproducentów, niezwiązanych bezpośrednio z