Żelazo pozyskiwane było z występującej na tych terenach rudy darniowej. Huta posiadała turbinę wodną do której napędzania używano spiętrzonej wody rzeki Rybnica. Fundamenty wielkiego pieca miały formę kwadratu o boku 7,25 metra i zbliżonej głębokości. Komin miał wysokość 12 metrów (przekrój u podstawy – 2,5 metra, u góry – 0,5 metra). Obok pieca wzniesiono pomieszczenia na dmuchawy, kuźnię, magazyn, stajnię, skład węgla drzewnego i turbinę wodną zapewniającą napęd. Całość kosztowała 200.000 talarów.
Obok huty powstało osiedle pracownicze (osada Wondolleck lub Wondollek): trzy domy dla zarządu, trzy domy dla majstrów i modelarza, a także mieszkania dla dwunastu rodzin robotniczych. Fachowców sprowadzono ze Śląska i Westfalii.
Żelazo z huty było stosowane głównie do odlewania garnków, odważników, wag, narzędzi rolniczych, płyt, rusztów i paleniskWądołek – zapomniany ośrodek hutnictwa na Mazurach., sprzedawanych po cztery pruskie grosze za funt. Osobnym działem produkcji były krzyże i tablice nagrobne z inskrypcjami, do dziś spotykane na mazurskich cmentarzach. Towar sprzedawano na terenie Mazur, Mazowsza i w Królewcu. Do końca 1805 wytworzono około 400 ton czystego żelaza i odlewów żeliwnych.