Uratowało go wstawiennictwo arcybiskupa Edmunda Dalbora, który wysłał go do Polonii w Dortmundzie.
W końcu 1918 powrócił do Wolsztyna, gdzie organizował radę robotniczo-żołnierską. W Przemęcie zorganizował pierwszy oddział powstańczy, z którym walczył na froncie zachodnim powstania wielkopolskiego. Przez cały okres powstania pełnił rolę kapelana frontu zachodniego w grupie Leszno.
Od 1923 był administratorem w Zbarzewie, a 1 kwietnia 1924 został proboszczem w Nowym Tomyślu. Od 1932 powołany został do Buku, gdzie był proboszczem od 1933 i gdzie ukończył budowę szpitala zakonnego Sióstr Miłosierdzia i powołał Caritas. Odnowił też obraz Matki Boskiej Literackiej, zainicjował starania o jego koronację i restytuował zaniechany od stu lat ruch pielgrzymkowy. W upalne Boże Ciało 1939 roku celebrował uroczystości oktawy, w wyniku czego zachorował na serce. Przewieziono go do szpitala elżbietanek w Poznaniu na Rybakach, ale nie udało się go uratować. Pochowano go na cmentarzu św. Rocha w Buku.
Odznaczenia Krzyż Niepodległości (1933), Krzyż Walecznych.
Przypisy