Mitriūnai (hist., pol. Mitruny) – wieś na Litwie położona na Laudzie, w rejonie poniewieskim okręgu poniewieskiego, 30 km na południowy zachód od Poniewieża.
Historia Najstarsze znane wzmianki o Mitrunach pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku: dobra te należały wtedy do rodu Koryznów herbu własnego (Koryzna). Odkupił je od nich chorąży Józef Sawicki herbu Lubicz. Jego starszy syn Ferdynand brał udział w powstaniu listopadowym, później emigrował, a po powrocie został uwięziony w 1863 roku i osadzony w więzieniu w Kownie. Mitruny otrzymał młodszy syn Józefa Napoleon Józef, żonaty z Walerią Grużewską, również herbu Lubicz.
W skład klucza mitruńskiego, liczącego łącznie około tysiąca dziesięcin powierzchni, wchodziły folwarki: Lubicz (wspominany w „Potopie” Henryka Sienkiewicza), Kurguły, Micuny, Pacuny, Podwórniki i Poskajście.
Napoleon Józef podzielił majątek pomiędzy swoje córki tak, że Mitruny przypadły Amelii (~1850–1933) ożenionej ze swoim krewnym krewnym Sobiesławem Sawickim. Amelia i Sobiesław Sawiccy mieli ośmioro dzieci – trzech synów i pięć córek. Na przełomie XIX i XX wieku powierzchnia dóbr zmalała do 194 dziesięcin.