Jesienią 1956 roku awansował na stanowisko starszego asystenta, a następnie na starszego wykładowcy, oraz został wyznaczony na kierownika rocznego kursu doskonalącego oficerów lotnictwa w ASG WP. Odbył kilkumiesięczną praktykę w sztabie 1 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. Jesienią 1960 rozpoczął 3-letnie stacjonarne studia doktoranckie w Akademii Lotniczej w Monino w ZSRR. Wiosną 1963 obronił rozprawę i otrzymał tytuł doktora nauk wojskowych. Po powrocie do kraju został wyznaczony na zastępcę szefa – kierownika katedry OPK, organizowanej na Wydziale Lotnictwa i OPK w ASG WP. W 1974 objął stanowisko szefa Katedry Lotnictwa Wydziału Lotnictwa i OPK ASG WP.
Problemy badawcze opracowywane pod jego kierunkiem dotyczyły takich zagadnień jak Lotnicze wsparcie operacyjnych grup manewrowych Wojsk Lądowych, Udział lotnictwa we współczesnej Obronie Powietrznej wojsk lądowych, Dowodzenie lotnictwem we współczesnych operacjach i inne. W 1982 roku po obronie rozprawy habilitacyjnej: Działania Armii Lotniczej o składzie koalicyjnym uzyskał habilitację. Również w 1982 roku Rada Państwa PRL nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego nauk wojskowych. W 1990 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego nauk wojskowych i objął stanowisko dziekana Wydziału Lotnictwa i Obrony Powietrznej Akademii Obrony Narodowej.