W trakcie I wojny światowej posługiwał jako kapelan w szeregach c. i k. armii. W niepodległej Rzeczypospolitej pracował w konwentach franciszkańskich: w Czyszkach (od 1918 do 1919), w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego Radomsku (od 1919 do 1920), w klasztorze i kościele Matki Bożej Anielskiej w Grodnie (od 1920 do 1921), gdzie pełnił funkcję wikarego i ekonoma klasztoru. Podczas wojny polsko-bolszewickiej mimo najazdu agresorów i zagrożenia od lipca 1920 pozostawał w konwencie wraz z gwardianem o. Błażejem Justvanem, zaś po ich wkroczeniu do klasztoru 25 sierpnia zdołał zbiec z klasztoru (w tym czasie o. Błażej został zatrzymany, a po torturach zamordowany). Od tego czasu przez około miesiąc, z uwagi na jego poszukiwanie i na ciążący na nim wyrok śmierci ze strony bolszewików, ukrywał się w przebraniu służącego we wsi Adamowicze. We wrześniu powrócił do grodzieńskiego klasztoru wraz z Wojskiem Polskim.
W 1921 objął funkcję mistrza nowicjatu, którą pełnił w kolejnych latach;