Jan Ferdynand Jastrzębski (ur. 1814, zm. po 1883) – polski nauczyciel, szlachcic, jeden z pietraszewców.
Życiorys Urodził się w zubożałej rodzinie szlacheckiej zamieszkałej w powiecie rzeczyckim ówczesnej guberni mińskiej.
Podstawowe wykształcenie zdobył u bazylianów w Owruczu, gimnazjum kończył w Wilnie. Niewykluczone, że brał udział w powstaniu listopadowym. Studia wyższe rozpoczął na Uniwersytecie Wileńskim, kontynuował w Kijowie, a ukończył w Charkowie w 1841 roku.
Od 1843 roku mieszkał w Petersburgu, pracował jako inspektor w Instytucie Technologicznym, nauczał statystyki i ekonomii politycznej w Pułku Szlacheckim i Instytucie Korpusu Inżynierów Łączności. Tam uczestniczył też w nawiązywaniu kontaktów pomiędzy Szymonem Konarskim a środowiskami radykalnymi.
Od maja 1848 roku brał udział w dyskusjach koła Michała Butaszewicza-Pietraszewskiego, gdzie zajmowano się m.in. problemami socjalizmu utopijnego, walki z reżimem carskim. Wykładał tam cyklicznie ekonomię polityczną. Pozostawał pod wpływem teorii ekonomicznych Augusta Cieszkowskiego, uważał się za furierystę. Krytykował carską biurokrację, miał też negatywny stosunek do religii. Mimo podkreślania swojej polskości podporządkowywał interesy narodowe interesom całej ludzkości.