Stanisław Markowski (ur. 11 października 1928, zm. 14 lutego 2015 w Legionowie) – polski oficer Wojsk Łączności, inżynier, pułkownik ludowego Wojska Polskiego, dowódca 2 Brygady Łączności.
Wykształcenie 1949 – Liceum Elektryczne 1950 – Szkolna Kompania Oficerów Rezerwy w Zegrzu 1960 – Fakultet Łączności Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie kurs operacyjny w Akademii Sztabu Generalnego WP
Przebieg służby 1949–1950 – służba i nauka w 20 szkolnej kompanii oficerów rezerwy łączności w Zegrzu 1950–1951 – dowódca 1 plutonu 1 kompanii podchorążych Oficerskiej Szkoły Łączności Radiowej w Zegrzu 1952–1955 – dowódca plutonu szkoły podoficerskiej 41 pułku artylerii haubic 16 Dywizji Pancernej w Gdańsku 1955–1960 – słuchacz Fakultetu Łączności Wojskowej Akademii Technicznej 1960-1966 – pomocnik i starszy pomocnik szefa Wydziału Przewodowo-Radioliniowego w Szefostwie Wojsk Łączności MON 1966–1967 – dowódca batalionu w 15 pułku radioliniowo-kablowym w Sieradzu 1967–1971 – szef Wydziału Przewodowo-Radioliniowego Szefostwa Wojsk Łączności MON 1971–1976 – dowódca 1 Pułku Łączności w Wałczu 1976–1978 – dowódca 2 Brygady Łączności w Wałczu 1978–1979 – w dyspozycji dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego 1979–1981 – główny specjalista Szefostwa Wojsk Łączności MON 1981–1990 – szef Zespołu Rodzajów Wojsk w Inspekcji Sił