Po zajęciu Oslo przez Niemców, Riiser-Larsen udał się do Szwecji, a stamtąd przez Moskwę i Paryż do Londynu. Następnie znalazł się w Stanach Zjednoczonych, gdzie w 1940 roku krótko pełnił funkcję attaché ds. marynarki w placówce w Waszyngtonie. Potem objął tymczasowo dowództwo norweskich sił powietrznych marynarki z bazą w Kanadzie. W 1941 roku uzyskał stopień kontradmirała i objął dowództwo połączonych sił lotniczych w Londynie. Opowiadał się za czynnym udziałem lotnictwa norweskiego w walce z Niemcami. Wielu Norwegów opuściło wówczas kraj, by wstąpić do sił powietrznych na uchodźstwie. Kiedy w 1944 roku doszło do połączenia lotnictwa z siłami powietrznymi marynarki, głównym ich dowódcą został Riiser-Larsen. Koniec wojny przyniósł intrygi, wobec których Riiser-Larsen ustąpił z piastowanego stanowiska w 1946 roku.
Czasy powojenne Po wojnie Riiser-Larsen został głównym planistą nowego działu firmy Scandinavian Airlines System (SAS) ds. tras na długie odległości. Ustawił trasy lotów do południowej Afryki i Azji południowo-wschodniej. W 1948 roku został sprowadzony do Norweskiej Kompanii Lotniczej. Ostatnie lata pracy spędził jako dyrektor regionalny SAS w Norwegii, po tym jak SAS przejął skandynawskie linie lotnicze.