Marian Haniewski (ur. 9 lutego 1918 w Łanczynie, zm. 25 października 1992 w Warszawie) – oficer II RP, pułkownik Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, wieloletni dowódca Centralnego Stanowiska Dowodzenia Dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1963–1977).

Życiorys Uczył się w Szkole Podstawowej i w Gimnazjum w Kołomyi i Instytucie Pedagogicznym w Stanisławowie. Przed drugą wojną światową ukończył Kurs Podchorążych Rezerwy przy 48. pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie, Szkołę Oficerską Piechoty w miejscowości Ostrów Mazowiecka. We wrześniu 1939 roku, już w stopniu podporucznika, uczestniczył w wojnie obronnej. Dowodził plutonem 179. pułku piechoty 50. Dywizji Piechoty w działaniach Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” dowodzonej przez gen. Franciszka Kleeberga. 2–5 października SGO „Polesie” stoczyła bitwę pod Kockiem z niemieckim 14 Korpusem Zmotoryzowanym. Bitwa zakończyła się sukcesem taktycznym strony polskiej, jednak wobec ciężkiej sytuacji w kraju i braku amunicji gen. Kleeberg podjął decyzję zaprzestania walki, 6 października 1939 roku oddziały polskie złożyły broń.