Poveglia (włoska wymowa: [po’veʎʎa]) – mała wyspa położona pomiędzy Wenecją a Lido w Lagunie Weneckiej w północnych Włoszech (Prowincja Wenecja). Mały kanał dzieli wyspę na dwie odrębne części. Historia Wyspa została pierwszy raz wspomniana w kronikach z 421 roku, kiedy ludzie z Padwy i Este uciekali przed inwazjami barbarzyńców. W IX wieku populacja wyspy zaczęła rosnąć, a w następnych stuleciach jej znaczenie stale rosło. Jednak gdy w 1379 r. Wenecja została zaatakowana przez flotę genueńską, ludzie z Poveglii zostali przeniesieni do Giudecca.
Wyspa pozostała niezamieszkana w kolejnych stuleciach; w 1527 r. doża ofiarował wyspę mnichom z Camaldolese, którzy odmówili przyjęcia oferty. Od 1645 r. rząd wenecki zbudował pięć ośmiokątnych fortów, aby chronić i kontrolować wejścia do laguny. Ośmiokąt Poveglia jest jednym z czterech przetrwałych.
W 1776 roku wyspa znalazła się pod jurysdykcją Magistrato alla Sanità (Urząd Zdrowia Publicznego) i stała się punktem kontrolnym dla wszystkich towarów i osób przybywających do Wenecji statkiem. W 1793 r.